35. Un se vertelln se, wat up den Weg geschehn weer, un woans He se künnig warn weer an dat, as He dat Brod brok.
36. As se awer darvun sproken, trä He sülvst, JEsus, merrn mank se, un sprok to se: Freden wes’ mit ju! Mark. [16, 14.]
37. Se verfehrn sik awer, un weern bang, meenten, se seegen en Geist.
38. Un He sprok to se: Wat sünd ji so bang? Un warum kamt son Gedanken in ju Harten? Matth. 4, 40.
39. Kiekt Min Hann an, un Min Föt, Ik bün dat Sülven; föhlt Mi an, un seht; denn en Geist hett nich Fleesch un Knaken, as ji seht, dat Ik hef. Joh. [20, 20.] [27.]
40. Un as He dat seggen dä, wies’ He se Hann un Föt.
41. As se awer noch nich glovten vör Freuden, un sik verwunnerten, sprok He to se: Hebbt ji hier wat to eten?
42. Un se län Em en Stück vun braden Fisch un Honnig vör. Joh. [21, 10.]
43. Un He neem dat un eet vör se.
44. He sprok awer to se: Dat sünd de Reden, de Ik to ju seggen dä, as Ik noch bi ju weer; denn dat mutt Allns erfüllt warrn, wat vun Mi schreven is in dat Gesetz Moses, in de Propheten, un in de Psalmen.