25. Un He sprok to se: O, ji dösigen Lüd un trag vun Harten, to gloven all dat, wat de Propheten seggt hebbt.
26. Muß nich Christus düt lieden, un to Sin Herrlichkeit ingahn? Jes. 50, 6.
27. Un He fung an vun Moses un alle Propheten, un lä se alle Schriften ut, de vun Em seggt weern. 1. Mos. 3, 15. Hiob. 19, 25. Ps. [8, 6.] Ps. [16, 9.] [10.] Ps. [22, 1.] Jes. 53, 1. Hos. 6, 1.
28. Un se keemen neeg to den Flecken, dar se hengungen; un He stell sik an, as wull He wieder gahn.
29. Un se nödigten Em, un sproken: Blief bi uns, denn dat will Abend warrn, un de Dag geiht to Enn. Un He gung rin, bi se to blieven. 1. Mos. 19, 3.
30. Un dat gescheeg, as He mit se to Disch sitten dä, neem He dat Brod, dank, brok dat, un gev se dat.
31. Do warn ehr Ogen apen dahn, un se warn Em künnig. Un He verswunn vör se.
32. Un se sproken unner enanner: Brenn uns’ Hart nich in uns, as He mit uns reden dä ünnerwegens, as He uns de Schrift utleggen dä?
33. Un se stunn up to desülvige Stunn, kehrten wedder um na Jerusalem, un funn de Elv versammelt, un de bi se weern,
34. Weke sproken: De HErr is wahrhaftig upstahn, un Simon hett Em sehn. 1. Cor. [15, 4.] [5.]