19. Un düt is Johannes sin Tügnis, as de Juden vun Jerusalem Presters un Leviten schicken dä’n, dat se em frogen: Wer büst Du?
20. Un he bekenn un leugne nich, un he bekenn: Ik bün nich Christus.
21. Un se frogen em: Wat denn? Büst du Elias? He sprok: Ik bün dat nich. Büst du en Prophet? Un he antwort: Nee. 5. Mos. 18, 15. Matth. [16, 14.]
22. Do sproken se to em: Wat büst du denn? Up dat wi Antwort geven de, de uns schickt hebbt. Wat seggst du vun di sülvst?
23. He sprok: Ik bün de Stimm vun en, de in de Wüst röpt: »Makt den HErrn Sin Weg torecht;« as de Prophet Jesaias seggt hett. Jes. 40, 3. Matth. [3, 3.] Mark. [1, 3.]
24. Un de schickt weern, de weern vun de Pharisäers;
25. Un se frogen em, un sproken to em: Warum döffst du denn, wenn du nich Christus büst, noch Elias, noch en Prophet?
26. Johannes antwort se, un sprok: Ik döp ju mit Water; awer He is midden mank ju treden, den ji nich kennt. Matth. [3, 11.] Mark. [1, 7.] Luk. [3, 16.]
27. De is dat, de na mi kamen ward, weke vör mi west is, för den ik nich weert bün, dat ik Sin Schohreemen uplösen doh.
28. Düt gescheeg to Bethabara up gündsiet vun den Jordan, wo Johannes döpen dä.