23. Awer de Tied kummt, un is nu all, dat de wahrhaftigen Anbeder ward den Vader anbeden in den Geist un in de Wahrheit; denn de Vader will son hebben, de Em also anbedt.
24. GOtt is en GEist, un de Em anbedt, möt Em in den Geist un in de Wahrheit anbeden. 2. Cor. [3, 17.]
25. Sprickt de Fru to Em: Ik weet, dat de Messias kummt, de dar Christus heeten deiht. Wenn Desülvige kamen ward, so ward He uns dat Allns verkünnigen.
26. JEsus sprickt to ehr: Ik bün dat, de mit di reden deiht.
27. Un öwer dat keemen Sin Jüngers, un se wunnerten sik, dat He mit de Fru spreken dä. Doch sprok Nüms: Wat fragst Du? oder: Wat redst Du mit ehr?
28. Do leet de Fru ehr Fatt stahn, un gung hen in de Stadt, un sprok to de Lüd:
29. Kamt, seht en Minsch, de mi seggt hett Allns, wat ik dahn hef, ob He nich Christus is?
30. Do gungen se ut de Stadt, un keemen to Em.
31. Ünnerdeß nödigten Em de Jüngers, un sproken: Rabbi, itt.
32. He awer sprok to se: Ik hef en Spies to eten, dar weet ji nicks vun. Ps. [19, 11.]