28. Wunnert ju daröwer nich. Denn dar kummt de Stunn, in weke alle, de in de Dodenkulen sünd, ward Sin Stimm hörn;
29. Un ward hervör gahn, de dar Gudes dahn hebbt, to de Uperstahung to dat Leven, de awer Öwels dahn hebbt, to de Uperstahung to dat Gericht. Dan. 12, 2.
30. Ik kann nicks vun Mi Sülbn dohn. So as Ik hörn doh, so richt Ik, un Min Gericht is recht; denn Ik sök nich Min Willen, sonnern den Vader Sin Willen, de Mi schickt hett.
31. Wenn Ik vun Mi Sülbn tügen doh, so is Min Tügnis nich wahr.
32. En anner is dat, de vun Mi tügen deiht, un Ik weet, dat dat Tügnis wahr is, dat He vun Mi tügen deiht. Matth. [3, 17.]
33. Ji hebbt henschickt to Johannes, un he tüg vun de Wahrheit.
34. Ik awer nehm nich Tügnis vun Minschen; sonnern düt segg Ik, darmit ji selig ward.
35. He weer en Licht, dat brennen un schienen deiht; ji awer wulln en lütte Wiel vergnögt sien vun sin Licht.
36. Ik awer hef en grötter Tügnis, as Johannes Sin Tügnis; denn de Warke, de Mi de Vader geven hett, dat Ik se vullenden doh, düsse Warke, de Ik doh, tügt vun Mi, dat Mi de Vader schickt hett. Joh. [1, 33.] [3, 2.] [7, 31.]
37. Un de Vader, de Mi schickt hett, desülve hett vun Mi tügt. Ji hebbt niemals weder Sin Stimm hört, noch Sin Gestalt sehn; Matth. [3, 17.]