18. Darum stellten Em de Juden nu veel mehr na, dat se Em dod makten, dat He nich alleen den Sabbat breken, sonnern ok seggen dä, dat GOtt Sin Vader weer, un Sik mit GOtt gliek maken dä.
19. Do antwort JEsus, un sprok to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: De Söhn kann nicks vun Em Sülbn dohn, denn wat He süht den Vader dohn; denn wat desülve deiht, dat deiht gliekfalls ok de Söhn.
20. De Vader awer hett den Söhn leef, un wies’t Em Allns, wat He deiht, un ward Em noch gröttere Warke wiesen, dat ji ju wunnern ward.
21. Denn gliek as de Vader de Doden upwecken un lebennig maken deiht, so makt ok de Söhn lebennig, weke He will.
22. Denn de Vader richt Nüms, sonnern all Gericht hett He den Söhn öwergeven.
23. Up dat se all den Söhn ehrt, as se den Vader ehrt. Wer den Söhn nich ehrt, de ehrt ok den Vader nich, de Em schickt hett. 1. Joh. [2, 23.]
24. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer Min Wort hörn deiht, un glövt Den, de Mi schickt hett, de hett dat ewige Leven, un kummt nich in dat Gericht, sonnern he is vun den Dod to dat Leven hendörch drungen. Joh. [3, 18.] [36.] Joh. [6, 40.] [47.] [8, 51.] Röm. [8, 24.] 1. Joh. [3, 14.]
25. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Dar kummt de Stunn, un is nu all dar, dat de Doden ward GOtt Sin Söhn Sin Stimm hörn; un de se hörn ward, de ward leven. Joh. [11, 43.] [44.]
26. Denn gliek as de Vader dat Leven hett in Sik Sülbn, so hett He den Söhn geven to hebben dat Leven in Em Sülbn.
27. Un hett Em Macht geven, ok dat Gericht to holn, darum, dat He de Minschensöhn is.