8. Gaht ji rup up düt Fest. Ik will noch nich rupgahn up düt Fest; denn Min Tied is noch nich erfüllt.
9. As He awer düt to se seggt harr, blev He in Galiläa.
10. As awer Sin Bröder rup gahn weern, do gung He ok rup to dat Fest, nich apenbar, sonnern ganz heemli.
11. Do söchten Em de Juden up dat Fest, un sproken: Wo is De?
12. Un dar weer en grot Mummeln öwer Em mank dat Volk. Enige sproken: He is fromm. De annern awer sproken: Nee, sonnern He verföhrt dat Volk. Joh. [9, 16.] [10, 19.] Matth. [21, 46.]
13. Nüms awer sprok frie vun Em, wiel se bang weern vör de Juden. Joh. [9, 22.] [12, 42.] [19, 38.]
14. Awer merrn in dat Fest gung JEsus rup in den Tempel, un lehr.
15. Un de Juden wunnerten sik, un sproken: Wa kann Düsse de Schrift, da He se doch nich lehrt hett? Matth. [13, 54.] Mark. [6, 3.]
16. JEsus antwort se, un sprok: Min Lehr is nich Min, sonnern Den Sin, de Mi schickt hett.
17. Wenn jemand will Den Sin Willn dohn, de ward wies warrn, ob düsse Lehr vun GOtt is, oder ob Ik vun Mi Sülbn reden doh. Joh. [3, 21.] [8, 31.] [32.] [47.]