37. Awer an den letzten Dag vun dat Fest, de am herrlichsten weer, trä JEsus up, reep un sprok: Wer dar döstig is, de schall to Mi kamen, un drinken. 3. Mos. 23, 36.
38. Wer an Mi glöven deiht, as de Schrift seggt, vun den sin Lief ward Stroms vun lebennig Water fleeten. Jes. 44, 3. Joel. 3, 1.
39. Dat sä He awer vun den GEist, weken de kriegen schulln, de an Em glöven dän; denn de heilige GEist weer noch nich dar, denn JEsus weer noch nich verklärt.
40. Veele nu vun dat Volk, de düsse Red hörn dän, sproken: Düsse is wahrlich de Prophet. 5. Mos. 18, 15.
41. De annern sproken: Dat is Christus. Enige awer sproken: Schall Christus ut Galiläa kamen? Joh. [1, 46.]
42. Sprickt nich de Schrift vun David sin Samen, un ut den Flecken Bethlehem, wo David weer, schall Christus kamen? Ps. [132, 11.] Mich. 5, 1. Matth. [2, 5.] [6.] [22, 42.]
43. Up düsse Wies’ war en Striet mank dat Volk öwer Em.
44. Dar wulln Em awer weke griepen, awer Nüms lä de Hand an Em.
45. De Knechts keemen to de Hohenpresters un Pharisäers. Un de sproken to se: Warum hebbt ji Em nich brocht?