27. Doch wi weet, wo Düsse her is; wenn awer Christus kamen ward, ward Nüms weten, wo He her is.
28. Do reep JEsus in den Tempel, lehr, un sprok: Ja, ji kennt Mi, un weet, wo Ik her bün; un vun Mi Sülbn bün Ik nich kamen, sonnern dar is en Wahrhaftigen, de Mi schickt hett, weken ji nich kennen doht.
29. Ik kenn Em awer; denn Ik bün vun Em, un He hett Mi schickt. Joh. [8, 55.] Matth. [11, 27.]
30. Do söchten se Em to griepen; awer Nüms lä de Hand an Em, denn Sin Stunn weer noch nich kamen. Joh. [8, 20.] Luk. [22, 53.]
31. Awer veele mank dat Volk glövten an Em, un sproken: Wenn Christus kamen ward, ward He ok mehr Teken dohn, as Düsse deiht? Joh. [8, 30.] [20, 30.] [31.] [21, 25.]
32. Un dat keem vör de Pharisäers, dat dat Volk so wat vun Em munkel. Do schickten de Pharisäers un Hohenpresters Knechts ut, dat se Em griepen dän.
33. Do sprok JEsus to se: Ik bün noch en lüttje Wiel bi ju, un denn gah Ik hen to Den, de Mi schickt hett.
34. Ji ward Mi söken, un nich finn; un dar, wo Ik bün, künnt ji nich henkamen. Joh. [8, 21.]
35. Do sproken de Juden unner enanner: Wo will Düsse hengahn, dat wi Em nich finn schüllt? Will He mank de Griechen gahn, de hier un dar verstreut wahnt, un de Griechen lehrn?
36. Wat is dat för en Red, dat He seggt: »Ji ward Mi söken, un nich finn; un wo Ik bün, dar künnt ji nich henkamen?«