2. Un fröh an den Morgen keem He wedder in den Tempel, un all dat Volk keem to Em; un He sett Sik, un lehr se.
3. Awer de Schriftgelehrten un Pharisäers brochten en Fru to Em, de bi Ehebrekerie fat kregen weer, un stelln se in de Merr hen.
4. Un sproken to Em: Meister, düsse Fru is to fat kregen up frische Dat in Ehebrekerie;
5. Moses awer hett uns in dat Gesetz befahln, so een to steenigen, wat seggst Du? 3. Mos. 20, 10. 5. Mos. 22, 22. Ezech. 16, 38. 40.
6. Dat sproken se awer, Em to versöken, up dat se en Sak wedder Em harrn. Awer JEsus buck Sik dal un schrev mit den Finger up de Eer.
7. As se nu bibleven, Em to fragen, rich He Sik up, un sprok to se: Wer mank ju ahn Sünn is, de smiet den eersten Steen up se. Röm. [2, 1.]
8. Un buck Sik wedder dal, un schrev up de Eer.
9. As se awer dat hörn dä’n, gungen se rut (vun ehr Geweten öwerföhrt) een na den anner, vun de Öllsten an bet to de Geringsten. Un JEsus war alleen laten, un de Fru in de Merr stahn. Röm. [2, 22.]
10. JEsus awer rich Sik up, un as He Nüms sehn dä, as de Fru, sprok He to ehr: Fru, wo sünd se, din Verklägers? Hett di Nüms verdammt?
11. Se awer sprok: HErr, Nüms. JEsus awer sprok: So verdamm Ik di ok nich; gah hen, un sündig vun nu an nich mehr. Luk. [9, 56.] Joh. [5, 14.]