31. Do sprok nu JEsus to de Juden, de an Em glöven dä’n: Wenn ji blieven ward in Min Red, so sünd ji Min rechte Jüngers; Joh. [7, 17.] [15, 10.] [14.]
32. Un ward de Wahrheit erkenn, un de Wahrheit ward ju frie maken.
33. Do antworten se Em: Wi sünd Abraham sin Samen, un sünd niemals jemand sin Knechts west; wa seggst Du denn: »Ji schüllt frie warrn?«
34. JEsus antwort se, un sprok: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer Sünn deiht, de is de Sünn ehr Knecht. Röm. [6, 16.] [20.] 2. Pet. [2, 19.] 1. Joh. [3, 8.]
35. De Knecht awer blift nich ewiglich in dat Hus; de Söhn blift ewiglich. 1. Mos. 21, 10.
36. Wenn ju de Söhn nu frie maken deiht, so sünd ji recht frie. Röm. [6, 18.] [22.] 1. Cor. [7, 22.] Gal. [5, 1.]
37. Ik weet wol, dat ji Abraham sin Samen sünd; awer ji sökt Mi dod to maken, denn Min Red gefallt ju nich. Matth. [3, 9.]
38. Ik red, wat Ik vun Min Vader sehn hef; so doht ji, wat ji vun ju Vader sehn hebbt.
39. Se antworten, un sproken to Em: Abraham is uns’ Vader. Sprickt JEsus to se: Wenn ji Abraham sin Kinner weern, so dän ji Abraham sin Warke. Matth. [3, 9.] Luk. [3, 8.]
40. Nu awer sökt ji Mi dod to maken: so en Minsch, de Ik ju de Wahrheit seggt hef, de Ik vun GOtt hört hef; dat hett Abraham nich dahn. Ps. [10, 9.] Ps. [119, 151.] [160.]