41. Ji doht ju Vader sin Warke. Do sproken se to Em: Wi sünd nich unehelich gebarn; wi hebbt en Vader, GOtt.
42. JEsus sprok to se: Wenn GOtt ju Vader weer, so warn ji Mi leef hebben: denn Ik bün nich vun Mi Sülbn kamen, sonnern He hett Mi schickt.
43. Warum kennt ji denn Min Sprak nich? Denn ji künnt ja Min Wort nich hörn.
44. Ji sünd vun den Vader, den Düvel, un na ju Vader sin Lust wüllt ji dohn. Desülve is en Mörder vun Anfang her, un is nich bestahn in de Wahrheit; denn de Wahrheit is nich in em. Wenn he Lögen reden deiht, so redt he vun sin egen; denn he is en Lögner, un en Vader to de Lögen. 1. Joh. [3, 8.] 1. Mos. 3, 4. Ps. [17, 4.] 2. Pet. [2, 4.] Jud. v. [6.] 1. Kön. 22, 22.
45. Mi awer, wiel Ik de Wahrheit seggen doh, glövt ji nich.
46. Wer mank ju kann Mi en Sünn nawiesen? Wenn Ik ju awer de Wahrheit seggen doh, warum glövt ji Mi nich? Jes. 53, 9. 2. Cor. [5, 21.] 1. Pet. [2, 22.]
47. Wer vun GOtt is, de hört GOtt Sin Wort: darum hört ji nich, denn ji sünd nich vun GOtt. Joh. [10, 27.] 1. Joh. [4, 6.]
48. Do antworten de Juden, un sproken to Em: Hebbt wi nich recht, dat Du en Samariter büst, un hest den Düvel?
49. JEsus antwort: Ik hef keen Düvel, sonnern Ik ehr Min Vader, un ji verunehrt Mi.
50. Ik sök nich Min Ehr; dar is awer Een, de se söken un richten deiht. Joh. [5, 30.] [41.]