20. Sin Öllern antworten se, un sproken: Wi weet, dat düsse unse Söhn is, un dat he blind gebarn is.
21. Wa he nu awer sehn kann, weet wi nich, oder wer em hett sin Ogen updahn, weet wi ok nich. He is old genog, fragt em, lat em sülbn för sik reden.
22. Düt sä’n sin Öllern, denn se weern bang vör de Juden. Denn de Juden harrn sik all vereenigt, wenn jemand Em för Christus bekennen dä, dat de in den Bann dahn war. Joh. [7, 13.] [12, 42.]
23. Darum sproken sin Öllern: He is old nog, fragt em.
24. Do reepen se to’n annern Mal den Minsch, de blind west weer, un sproken to em: Gif GOtt de Ehr. Wi weet, dat düsse Minsch en Sünder is. Jes. 7, 19.
25. He antwort, un sprok: Is He en Sünder, dat weet ik nich; eens weet ik wol, dat ik blind weer, un kann nu sehn.
26. Do sproken se nochmals to em: Wat dä He di? Woans dä He din Ogen apen?
27. He antwort se: Ik hef ju dat all seggt; hebbt ji dat nich hört? Wat wüllt ji dat noch mal hörn? Wüllt ji ok Sin Jüngers warrn?
28. Do fluchten se em, un sproken: Du büst Sin Jünger; wi awer sünd Moses Sin Jüngers.
29. Wi weet, dat GOtt mit Moses redt hett; vun düssen awer weet wi nich, vun wo He her is.