43. Denn se harrn leever de Ehr bi de Minschen, as de Ehr bi GOtt.
44. JEsus awer reep un sprok: Wer an Mi glöven deiht, de glövt nich an Mi, sonnern an Den, de Mi schickt hett. 1. Pet. [1, 21.]
45. Un wer Mi süht, de süht den, de Mi schickt hett.
46. Ik bün kamen in de Welt, as en Licht, up dat, wer an Mi glöven deiht, nich in Düsternis blift.
47. Un wer Min Wör’ hört, un nich glöven deiht, den warr Ik nich richten; denn Ik bün nich kamen, dat Ik de Welt richt, sonnern, dat Ik de Welt selig maken doh.
48. Wer Mi verachten, un Min Wör’ nich upnehmen deiht, de hett all, de em richten deiht; dat Wort, dat Ik spraken hef, dat ward em richten an den jüngsten Dag.
49. Denn Ik hef nich vun Mi Sülbn spraken; sonnern de Vader, de Mi schickt hett, de hett Mi en Gebot geven, wat Ik dohn un reden schall.
50. Un Ik weet, dat Sin Gebot is dat ewige Leven. Darum, wat Ik reden doh, dat red Ik so, as Mi de Vader seggt hett.
Dat 13. Kapitel.
1. Vör dat Osterfest awer, as JEsus erkennen dä, dat Sin Tied kamen weer, dat He ut düsse Welt gahn dä to den Vader, gliek as He de Sinen leef harr, de in de Welt weern, so harr He se leef bet an dat Enn. Matth. [26.] Mark. [14, 1.] Luk. [22, 1.]