2. Dar weern bi enanner Simon Petrus, un Thomas, de dar heet Tweschen, un Nathanael, vun Kana ut Galiläa, un Zebedäus sin Söhns, un annere twee vun Sin Jüngers.
3. Sprickt Simon Petrus to se: Ik will hen to fischen gahn. Se sproken to em: So wüllt wi mit di gahn. Se gungen rut, un stegen gliek in dat Schipp, un in düsse Nacht fungen se nicks. Luk. [5, 5.]
4. As dat awer nu Morgen war, stunn JEsus an dat Öwer; awer de Jüngers wussen nich, dat dat JEsus weer. Joh. [20, 14.] Luk. [24, 16.]
5. Sprickt JEsus to se: Kinner, hebbt ji nicks to eten? Se antworten Em: Nee.
6. He awer sprok to se: Smiet dat Nett ut up de rechte Sied vun dat Schipp, so ward ji fin’n. Do smeeten se ut, un kunn dat Nett nich trecken, wiel dat so vull Fisch weer. Luk. [5, 4.]
7. Do sprickt de Jünger, den JEsus leef harr, to Petrus: Dat is de HErr. As Simon Petrus hörn dä, dat de HErr dat weer, gört he dat Hemd um sik (denn he weer nakelt), un smeet sik in den See.
8. De annern Jüngers awer keemen up dat Schipp (denn se weern nich wiet vun’n Land, sonnern ungefehr twee hunnert Eln wiet af,) un trocken dat Nett mit de Fisch.
9. As se nu utstiegen dä’n up dat Land, seegen se Köhln leggt, un Fisch darup, un Brod.
10. Sprickt JEsus to se: Bringt her vun de Fisch, de ji nu fungen hebbt.
11. Simon Petrus steeg rin, un trock dat Nett up dat Land, vull grote Fisch, hunnert un dree un föftig. Un obgliek dar so veele weern, reet dat Nett doch nich twei.