3. Weke He Sik nah Sienen Leiden lebendig wiest hett, dörch männie Erwiesungen un let Sik sehn mank ehr veerdig Dag’ lang un sprok mit ehr vun dat GOttes Riek. Luk. [17, 20.] [21.] Röm. [14, 17.]
4. Un as He se versammelt har, befohl He ehr, dat se nich vun Jerusalem wieken dä’n, sonnern töven dä’n up den Vadder Sien Verheetung, de ji hebben hört (sprok He) vun Mi. Joh. [15, 26.]
5. Denn Johannes hett mit Water döfft, ji awer schüllt mit den heiligen GEist döfft warden, nich lang na düsse Dag’. Kap. [11, 16.] [13, 24.] [19, 4.] Matth. [3, 11.]
6. De awer so tosamen kamen weeren, fragden Em un sproken: HErr, warst Du up düsse Tid wedder uprichten dat Riek Israel? Luk. [24, 21.]
7. He sprok awer to ehr: Dat hört sik för jug nich to weeten Tid oder Stunn, weke de Vadder Siene Macht vörbeholen hett.
8. Sonnern ji ward den heiligen GEist Siene Kraft kriegen, de up jug kamen ward, un ji ward Miene Tügen sien to Jerusalem un in ganz Judäa un Samaria un bet an dat Enn vun de Eer.
9. Un as He dat seggt har, wur He uphaben tosehends, un en Wolk nehm Em up vör ehre Ogen weg. Luk. [24, 51.]
10. Un as se Em nahsehn dä’n to den Himmel föhren, süh, dar stunnen bi ehr twee Männer in witte Kleder. Luk. [24, 4.] Joh. [20, 12.]
11. Weke ock seggen dä’n: Ji Männer vun Galiläa, wat staht ji hier und kiekt na den Himmel rup? Düsse JEsus, de vun jug is upnahmen to den Himmel, ward kamen, as ji Em sehn hevt to den Himmel fahren. Luk. [21, 27.] 1. Thess. [4, 16.]
12. Do kehrten se um na Jerusalem vun den Barg, de do heeten deiht de Oelbarg, weke is dicht bi Jerusalem un liggt enen Sabbath-Wegs darvun. Luk. [24, 50-52.]