27. Alle Dinge sünd Mi öwergeven vun Min Vader. Un Nüms kennt den Söhn, as alleen de Vader; un Nüms kennt den Vader, as alleen de Söhn, un wen dat de Söhn will apenbarn, Matth. [28, 18.] Ps. [8, 7.] Joh. [3, 35.] [17, 2.] 1. Cor. [15, 27.] Eph. [1, 22.] Phil. [2, 9.] Ebr. [2, 8.]
28. Kamt her to Mi, alle, de ji möd un beladen sünd, Ik will ju erquicken. Jes. 55, 1. Jer. 31, 25.
29. Nehmt up ju Min Joch un lernt vun Mi, denn Ik bün sachtmödig un vun Harten demödig, so ward ji Ruh finnen för ju Seelen. Jer. 6, 16.
30. Denn Min Joch is sanft un Min Last is licht. 1. Joh. [5, 3.]
Dat 12. Kapitel.
1. To de Tied gung JEsus dörch de Saat up en Sabbat; un Sin Jüngers harrn Hunger, fungen an, de Ahrn uttorieten un to eten. Mark. [2, 23.] Luk. [6, 1.]
2. Do dat de Pharisäers seegen, sproken se to Em: Süh, Din Jüngers doht, wat sik nich paßt up en Sabbat to dohn. 2. Mos. 20, 10.
3. He awer sprok to se: Hebbt ji nich les’t, wat David dä, as he un de mit em weern, Hunger harrn? 1. Sam. 21, 6. Luk. [6, 3.]
4. Wa he in dat Gotteshus gung un eet de Schaubrode up, de em doch nich tokeemen to eten, un de mit em weern, sonnern alleen de Presters. 2. Mos. 29, 83. Mark. [2, 26.]
5. Oder hebbt ji nich lest in dat Gesetz, wa de Presters up den Sabbat in den Tempel den Sabbat breken un doch ahn Schuld sünd?