6. Petrus awer sprok: Sülver un Gold hev ik nich; wat ik awer hev, dat gev ik di, in den Namen JEsu Christi vun Nazareth, stah up un gah umher. Kap. [14, 9.] [10.]
7. Un he grep em bi de rechte Hand un richt em up. Alsobald stunnen sien Been un Enkel fast. Matth. [8, 15.] Kap. [9, 25.]
8. Sprung up, kunn gahn un stahn un gung mit ehr in den Tempel, gung umher un sprung un lavte GOtt. Joh. 35, 6.
9. Un alles Volk seeg em umher gahn un GOtt laven.
10. Se kennten em ock, dat he dat weer de um Almosen wegen säten har vör de schöne Döhr vun den Tempel; un se wurn vull Wunnern un Entsetten över dat wat em wedderfahren weer.
11. As aver düsse Lahme, de nu gesund weer, sik to Petrus un Johannes holen dä, leep all dat Volk to ehr in de Hall, de do heet Salomo’s un wunnerten sik. Kap. [5, 12.]
12. As Petrus dat sehn dä, antworde he dat Volk: Ji Lüd vun Israel, wat wunnert ji jug daröver? Oder wat kiekt ji up uns, as harren wi düssen umher gahn makt dörch unse egen Kraft oder Verdeenst?
13. Abraham un Isaak un Jakob ehr GOtt, unse Vadders ehr GOtt, hett Sien Kind JEsus verklärt, weken ji överantwordet un anklagt hebbt vör Pilato, as desülvige urdeelen dä Em los to laten. Kap. [5, 30.] 2. Mos. 3, 6. 15. 16. Apost. [2, 23.] [7, 52.]
14. Ji aver klagdet den Heiligen un Gerechten an, un förrert dat man jug den Mörder schenken dä; Matth. [27, 20.] [21.]
15. Aver den Levensfürsten hebbt ji dod makt. Den hett GOtt upweckt vun de Doden, darvun sünd wi Tügen. Kap. [2, 24.] [32.] [4, 10.] [10, 40.] [13, 30.] [34.] [17, 31.] Röm. [4, 24.] [8, 11.] 1. Cor. [6, 14.] [15.] [4, 15.] 2. Cor. [4, 14.]