16. Un bedroh se, dat se Em nich verraden dän. Matth. [9, 30.]
17. Up dat erfüllt war, dat dar seggt is dörch den Prophet Jesaias, de dar sprickt: Jes. 42, 1.
18. Süh, dat is Min Knecht, den Ik utwählt hef, un Min Allerleevsten, an den Min Seel en Wolgefalln hett. Ik will Min GEist up Em leggen, un He schall de Heiden dat Gericht verkündigen. Matth. [3, 17.] Jes. 11, 2.
19. He ward nich strieden noch schrien, un man ward Sin Schrien nich hörn up de Straten.
20. Dat inknickte Rohr ward He nich tweibreken, un den glimmenden Docht ward He nich utlöschen, bet dat He utföhrt dat Gericht to’n Sieg. Jes. 61. Hes. 34, 16.
21. Un de Heiden ward up Sin Nam höpen.
22. Do war en beseten Minsch to Em brocht, de weer blind un stumm, un He mak em gesund, dat de Blinde un Stumme spreken un sehn kunn. Matth. [9, 32.]
23. Un all dat Volk war bang un sprok: Is Düß nich David sin Söhn? Matth. [9, 33.]
24. Awer de Pharisäer, as se dat hörn, sproken se: He drifft de Düvels nich anners ut as dörch Beelzebub, den Öwersten vun de Düvels. Matth. [9, 34.] Mark. [3, 22.] Luk. [11, 15.]