19. Düsse dreev Hinnerlist mit unse Geschlecht un behandelte unse Vadders övel un befohl, dat man de jungen Kinner wegschmieten muß, dat se nich lebendig bleeven.
20. To de Tid war Moses geborn un weer en fienes Kind vör GOtt un war dree Monat lang ernährt in sien Vadder sien Hus. 2. Mos. 2, 2. Ebr. [11, 23.] 1. Sam. 16, 12.
21. As he awer utsett worden weer, neem em Pharao sien Dochter up un trock em up as ehren Söhn. 1. Mos. 2, 10.
22. Un Moses war lehrt in all de Egypter ehr Weisheit un weer düchdig in Warken un Worden.
23. Do he awer veertig Jahr old weer, dacht he to besöken sien Bröder, de Kinner Israel. 2. Mos. 2, 11.
24. Un seeg eenen Unrecht lieden, do hölp he den un rächde den, den Leed geschehn dä un slog den Egypter dod.
25. He meen awer, sien Bröder schullen verstahn, dat GOtt dörch sien Hand ehr Heil geven dä, awer se verstunnen dat nich.
26. Un den annern Dag keem he to ehr as se sik mit enanner strieden dä’n un hannelte mit ehr, dat se Freden maken, un sprok: Leeve Männer, ji sünd Bröder, worum deiht eener den annern Unrecht? 2. Mos. 2, 13.
27. De awer sienen Neegsten Unrecht dä, stött em vun sik un sprok: Wokeen hett di över uns sett to den Böversten un Richter?