28. Wullt du mi ock dod maken, as du güstern den Egypter dod makt hest?
29. Moses awer leep weg över düsse Red un war fremd in dat Land Midian, dor tügete he twee Söhns. 2. Mos. 2, 15.
30. Un över veertig Jahr erschien em in de Wüstenie up den Barg Sinai den HErrn Sien Engel, in en Füerflamm in den Busch. 2. Mos. 3, 2. 5. Mos. 3, 16.
31. Do Moses awer dat sehn dä, wunnerte he sik över düt Gesicht. As he awer hento gung, um to sehn, geschehg den HErrn Sien Stimm to em:
32. Ik bün dien Vadders GOtt, Abraham sien GOtt, un Isaak un Jakob ehr GOtt, Moses awer fung an to bevern un dörf dar nich hen kieken. 2. Mos. 3, 6. 15, 16. Matth. [22, 32.]
33. Awer de HErr sprok to em: Treck de Schoh ut vun diene Föt, denn de Stä wo du stahn deihst, is hilliges Land. 2. Mos. 3, 5.
34. Ik hev wol sehn Mien Volk, dat in Egypten is, siene Lieden un hev ehr Süfzer hört, un bün raf kamen se to redden. Un nu kumm her, Ik will di na Egypten schicken. 2. Mos. 3, 10.
35. Düssen Moses, weken se anklagen dä’n un sproken: Wokeen hett di to den Böversten oder Richter sett? Den hett GOtt schickt as enen Böversten un Erlöser, dörch den Engel, de em in den Busch erschienen dä, sien Kraft. 2. Mos. 2, 14.
36. Düsse föhr se rut un dä Wunner un Teken in Egypten, in dat rode Meer, un in de Wüstenie, veertig Jahr. 2. Mos. 7, 10. 14, 21.
37. Düt is Moses, de to de Kinner Israels seggt hett: Enen Propheten ward jug de HErr, jug GOtt, erwecken ut jug Bröder, gliek as mi, den schüllt ji hören. 5. Mos. 18, 15.