38. Düsse is dat, de in de Gemeen in de Wüstenie mit den Engel weer, de mit em reden dä’n up den Barg Sinai, un mit unse Vadders, düsse kreeg dat lebendige Word, uns to geven. 2. Mos. 19, 3.
39. Weken nich wulln gehorsam warden jug Vadders, sonnern stödden em vun sik un kehrden sik torüch mit ehre Harten na Egypten,
40. Un sproken to Aaron: Mak uns Götter, de vör uns hengahn doht, denn wi weeten nich, wat düssen Moses, de uns ut dat Land Egypten föhrt hett, wedderfahrn is. 2. Mos. 32, 1.
41. Un makten en Kalv to de Tid un opferten den Avgott Opfer un weern vergnögt över de Warke vun ehr Hänn.
42. Awer GOtt kehr Sik um un gev se darhen, dat se deenen dä’n dat Heer vun den Himmel; as denn schreben steiht in dat Bok vun de Propheten: Hebbt ji vun dat Hus Israel de veertig Jahr in de Wüstenie Mi ock jemals opfert Opfer un Veh? Jer. 19, 13. Amos. 5, 25.
43. Un ji neemen Moloch sien Hütt an un de Sterns vun jug GOtt Remphan, de Biller, de ji makt harn, se antobeden, un Ik will jug wegschmieten up jensiet Babylonien.
44. Unse Vadders harn de Hütt vun dat Tügnis in de Wüstenie, as He ehr dat anbefahlen har, do He to Moses reden dä, dat he se maken schull na dat Vörbild, dat he sehn har. 2. Mos. 25, 40. 26, 30.
45. Weke unse Vadders ock annehmen dä’n un brochten se mit Josua in dat Land, dat de Heiden inne harn, weke GOtt utstöten dä vör dat Angesicht vun unse Vadders, bet to David siene Tid. Joh. [3, 14.]
46. De funn Gnad bi GOtt un bed, dat he en Hütt finnen much den GOtt Jakobs. 2. Sam. 7, 2. Ps. [132, 5.]
47. Salomon awer bute em en Hus. 1. Kön. 6, 1.