48. Awer de Allerhöchste wahnt nich in Tempels, de mit Hänn makt sünd, as de Prophet spreken deiht:
49. De Himmel is Mien Stohl un de Eer de Fotbank vun Mien Föt; wat wüllt ji Mi denn för en Hus bu’n sprickt de HErr, oder weke is de Stä vun Mien Ruh? Ps. [11, 4.] Jes. 66, 1.
50. Hett nich Mien Hand dat alles makt?
51. Ji Halsstarrigen un Unbeschneedenen an Harten un Ohren, ji wedderstrevt alltid den heiligen GEist, as jug Vadders, so ock ji. 2. Mos. 32, 9.
52. Wokeen Propheten hebbt jug Vadders nich verfolgt un se dod makt, de do tovör verkündigen dä’n de Tokunft vun düssen Gerechden, den Sien Verräders un Mörders ji nu worden sünd. 2. Chron. 36, 16. Matth. [23, 31.]
53. Ji hebbt dat Gesetz kregen dörch de Engel ehr Geschäft un hebbt dat nich hollen. 2. Mos. 20, 1.
54. Do se dat hören dä’n, gung ehr dat dörch dat Hart un se beten de Tähnen tosamen över em.
55. As he awer vull vun den heiligen GEist weer, keek he up gen Himmel un seeg GOtt Sien Herrlichkeit un JEsus stahn to de rechde Hand GOttes, un sprok: Seht, ik seh den Himmel apen un des Minschen Söhn to de Rechden GOttes stahn. 2. Tim. [4, 7.] [8.]
56. Se schreegen awer lut, un höllen ehr Ohren to un störmten eenmödiglich up em in, stötten em to de Stadt rut un steenigten em.
57. Un de Tügen lä’n ehr Kleeder av to enen Jüngling sien Föt, de Saulus heeten dä. Kap. [22, 20.]