8. Un war en grote Freud in desülvige Stadt. Joh. [4, 40.]

9. Do weer awer en Mann, mit Namen Simon, in desülvige Stadt, de tovör Toverie dreev un dat samaritische Volk bezaubern un vörgeven dä, he weer wat Grotes.

10. Un se seegen alle up em, beide, Lütte un Grote, un sproken: De is de Kraft vun GOtt, de do grot is.

11. Se seegen awer dorum up em, dat he se lange Tid mit sien Toverie betovert har.

12. Do se awer Philippus siene Predigten glöven dä’n vun dat Riek GOttes un vun den Namen JEsu Christi, leeten se sik döpen, beide, Mannslüd un Fruenslüd. Matth. [28, 19.]

13. Do war ock Simon glövig un leet sik döpen un holl sik to Philippus. Un as he seeg de Teken un de Daten, de do geschehn dä’n, verwunnerte he sik.

14. Do awer de Apostel hörten to Jerusalem, dat Samaria dat Wort GOttes annahmen har, schickten se to ehr Petrus un Johannes.

15. Weke, do se dal keemen, bäden se över ehr, dat se den hilligen GEist kregen.

16. Denn He weer noch nich up se fullen, sonnern se weeren blot döfft in den Namen JEsu Christi.

17. Do läden se de Hänn up se un se kregen den hilligen GEist.