18. Do awer Simon sehn dä, dat de heilige GEist geven war, wenn de Apostel de Hann upläden, bo he ehr Geld an.

19. Un sprok: Gevt mi ok de Macht, dat, so ik jemand de Hann uplegg, desülvige de heilige GEist kriegen deiht.

20. Petrus awer sprok to em: Du schast verdammt sin mit dien Gold, dat du meenen deihst, GOtt Sien Gav ward dörch Geld erlangt! Matth. [10, 8.]

21. Du warst weder Andeel noch Arvdeel hebben an düt Wort, denn dien Hart is nich rechtschaffen vör GOtt.

22. Darum doh Buße vör düsse dien Bosheit, un bä GOtt, dat di vergeven ward dien Hart sien Argheit.

23. Denn ik seh dat, du büst vull vun bittere Gall un erfüllt mit Ungerechtigkeit. 5. Mos. 29, 18.

24. Do antworde Simon un sprok: Bädet ji den HErrn vör mi, dat darvun nicks över mi kummt, wovun ji seggt hebbt.

25. Se awer, as se betüget un redet harn den HErrn Sien Wort, kehrten se wedder um na Jerusalem un predigten dat Evangelium in veele samaritische Flecken.

26. Awer den HErrn Sien Engel redte to Philippus un sprok: Stah up un gah gegen Middag, up de Strat, de vun Jerusalem dal na Gaza geiht, de dar eensam is.

27. Un he stunn up un gung hen. Un süh, en Mann ut dat Mohrenland, en Kämmerer, un Gewaldiger vun de Königin Kandaze in dat Mohrenland, weke weer över all ehr Schatzkamern, de weer kamen na Jerusalem, antobäden. Zeph. 3, 10.