7. De Männer awer, de mit em reisen dä’n, stunnen un beverten vör Angst, denn se hörten Sien Stimm un seegen nüms.

8. Saulus awer richt sik up vun de Eer, un as he siene Ogen updä, seeg he nüms. Se neemen em awer bi de Hand un föhrden em na Damaskus.

9. Un he kunn dree Dag nicks sehen un eet nich un drunk nich.

10. Do weer awer en Jünger to Damaskus mit Namen Ananias; to den sprok de HErr in en Gesicht: Ananias! Un he sprok: Hier bün ik, HErr.

11. De HErr sprok to em: Stah up un gah hen in de Strat, de do heet de grade un frag in Juda sien Hus na en Mann, mit Namen Saul vun Tarsen; he bädet,

12. Un hett sehn in dat Gesicht enen Mann, mit Namen Ananias, to em rin kamen un de Hand up em leggen, dat he wedder sehend war.

13. Ananias awer antworde: HErr, ik hev vun veele hört vun düssen Mann, wi veel Övels he Diene Hilligen to Jerusalem dahn hett.

14. Un he hett hier Macht vun de Hohenpreesters to binden alle, de Dienen Namen anropen doht.

15. De HErr sprok to em: Gah hen, denn düsse is Mi en uterwähltes Warktüg, dat he Mienen Namen drägen schall vör de Heiden, un vör de Könige un vör de Kinner Israel. Kap. [22, 21.]

16. Ik will em wiesen, wo veel he lieden mutt um Mienes Namens willen. 2. Cor. [11, 23.]