17. Un Ananias gung hen un keem in dat Hus un lä de Hand up em un sprok: Leeve Broder Saul, de HErr, de di erschienen is up den Weg, as du herkeemst, hett mi schickt, up dat du wedder sehn kannst un mit den heiligen GEist erfüllt warst.
18. Un gliek darup full dat vun siene Ogen as Schuppen dal un he kunn wedder sehn.
19. Un stunn up, leet sik döpen un neem Spies to sik un stärkte sik. Saulus awer weer enige Dage bi de Jünger to Damaskus.
20. Un gliek darup predigte he Christum in de Scholen, dat desülvige GOtt Sien Söhn weer.
21. Do verfehrten sik awer alle, de dat hören dä’n un sproken: Is dat nich de, de to Jerusalem verfolgen dä alle, de düssen Namen anropen dä’n? Un weer he nich darum hieher kamen, dat he se bunden föhren dä vör de Hohenpreesters? Kap. [1, 14.] [8, 1.] [27, 10.]
22. Saulus awer war je länger je mehr kräftiger un drev de Juden, de to Damaskus wahnen dä’n, in de Eng un bewieste dat, dat düsse is de Christ.
23. Un na veele Dag höllen de Juden eenen Rat, dat se em ut den Weg maken dä’n. 2. Cor. [11, 32.]
24. Awer dat war Saulus kund makt, dat se em nahstellen dä’n. Se passen awer Dag un Nacht up an de Dohrn, dat se em dod maken dä’n.
25. Do neemen em de Jünger bi de Nacht un dä’n em dörch de Muer un leeten em in en Korv dal.
26. Do awer Paulus na Jerusalem kamen dä, versöch he, sik an de Jüngers to maken; un se wurren alle bang vör em un glövten nich, dat he en Jünger weer.