36. To Joppe awer weer en Jüngerin, mit Namen Tabea (wat vetdütscht heet en Reh) de weer vull vun gode Warke un Almosen, de se dä. Ps. [41, 2.]
37. Dat begeev sik awer to desülvige Tied, dat se krank war un dod blieven dä. Do wuschen se desülvige un lä’n se up den Söller.
38. Do nu awer Lydda dicht bi Joppe is, un as de Jünger hören dä’n, dat Petrus darsülbst weer, schickten se to em un vermahnten em, dat he sik dat nich verdreeten leet, to ehr to kamen.
39. Petrus awer stunn up un keem mit ehr. Un as he dar ankamen weer, föhrten se em rup up den Söller un alle Wittfruens keemen um em rum, weenten un wiesten em de Röck un Kleder, weke de Rehe maken dä, dewiel se bi ehr weer.
40. Un as Petrus se alle rutdreben har, full he up siene Knee un kehrte sik na den Liknam un sprok: Tabea, stah up! Un se dä ehre Ogen apen, un as se Petrus sehn dä, sette se sik wedder hen. Mark. [5, 41.] Luk. [7, 14.]
41. He awer gev ehr de Hand un rich se up un reep de Hilligen un de Wittfruens un öwerlever ehr se wedder lebendig.
42. Un dat war kund dörch ganz Joppe un veele worden glövig an den HErrn. Joh. [8, 30.] [10, 42.]
43. Un dat gescheeg, dat he lange Tid in Joppe blieven dä bi enen Simon, de en Garver weer. Kap. [10, 6.]
Dat 10. Kapitel.
1. Do weer awer en Mann to Cäsarea, mit Namen Cornelius, en Hauptmann vun de Schaar, de do heeten dä de Welsche. Matth. [8, 5.]