45. So geiht he hen un nimmt to sik söven annere Geister, de slechter sünd as he sülven, un wenn se rinkamt, wahnt se darin, un ward et mit densülvigen Minsch arger as dat vörher weer. Also ward dat ok düt böse Geslecht gahn. 2. Pet. [2, 20.]
46. Do He noch also to dat Volk reden dä, süh, do stunn Sin Moder un Sin Bröder buten, de wulln mit Em spreken. Mark. [3, 31.] Luk. [8, 19.]
47. Do sprok Een to Em: Süh, Din Moder un Din Bröder staht buten un wüllt mit Di spreken.
48. He antwort awer un sprok to den, de Em dat seggen dä: Wer is Min Moder? Un wer sünd Min Bröder?
49. Un reck Sin Hand ut öwer Sin Jüngers un sprok: Süh dar, dat is Min Moder un Min Bröder.
50. Denn wer den Willn deiht vun Min Vader in den Himmel, desülvige is Min Broder, Swester un Moder. Matth. [7, 21.] Joh. [6, 40.]
Dat 13. Kapitel.
1. Up densülvigen Dag gung JEsus ut dat Hus un sett Sik an de See. Mark. [4, 1.]
2. Un veel Volk versammel sik to Em also, dat He in dat Schipp steeg un seet, un all dat Volk stunn an dat Öwer.
3. Un He redte to se veelerlie dörch Glieknisse un sprok: Seht, dar gung en Saimann ut to sai’n. Mark. [4, 3.] Luk. [8, 4.]