35. Un as he an de Treppen keem, mussen em de Kriegsknechts dregen vör de Gewalt vun dat Volk.
36. Denn veel Volk folgte em na un schreeg: Weg mit em!
37. As awer Paulus nu na dat Lager rin föhrt war, sprok he to den Hauptmann: Dörf ik mit di reden? De awer sprok: Kannst du Griechisch?
38. Büst du nich de Egypter, de vör düsse Dag’ en Uprohr makt hett un föhrtest in de Wüstenie rut veer dusend Meuchelmörders?
39. Paulus awer sprok: Ik bün en jüdische Mann vun Tarsen, en Börger vun en namhafte Stadt in Cilicien; ik bä di, gif mi Verlöv, to reden to dat Volk.
40. As he em dat verlöven dä, trä Paulus up de Treppen un wink dat Volk mit de Hand. Do nu en grote Stille war, red he to ehr up Ebräisch un sprok: Kap. [12, 17.] [13, 16.] [19, 33.]
Dat 22. Kapitel.
1. Ji Männer, leeven Bröder, un Vaders, hört min Verantwordung an jug.
2. As se awer hörn dä’n, dat he up Ebräisch to ehr sprok, warn se noch stiller. Un he sprok:
3. Ik bün en jüdische Mann, geborn in Tarsen up Cilicien un uptrocken in düsse Stadt, to Gamaliel sin Föt, gelehrt mit allen Fliet in dat väderliche Gesetz un weer en Iwerer um GOtt, gliek wi ji alle sünd hütigen Dags.