4. Un hef düssen Weg verfolgt bet an den Dod. Ik bunn se un överantworde se in dat Gefängnis, beide, Mannslüd un Fruens;
5. As mi ok de Hoheprester un de ganze Hupen vun de Öllsten Tügnis geven deiht, vun weke ik Brev kreeg an de Bröder un reiste na Damaskus, up dat ik, de dar weeren, gebunnen föhrte na Jerusalem dat se pienigt warn. Kap. [9, 2.] [26, 12.]
6. Dat gescheeg awer, as ik hentrecken dä un dicht bi Damaskus keem, um de Middagstied, umfung mi mit een Mal en grot Licht vun den Himmel. Kap. [9, 3.] [17.] [26, 12.] 1. Cor. [15, 8.]
7. Un ik full dal up de Eer un hör en Stimm, de sprok to mi: Saul, Saul, wat verfolgst du mi? Kap. [9, 4.] [26, 14.] [15.]
8. Ik antworde awer: HErr, wokeen büst Du? Un He sprok to mi: Ik bün JEsus vun Nazareth, den du verfolgen deihst.
9. De awer mit mi weern, seegen dat Licht un warn bang; de Stimm awer vun den, de mit mi reden dä, hörten se nich. Kap. [9, 7.]
10. Ik sprok awer: HErr, wat schall ik dohn? De HErr awer sprok to mi: Stah up un gah na Damaskus, dar ward man di seggen vun alles, dat di to dohn verordnet is. Kap. [9, 6.]
11. As ik awer vör Klarheit vun dat Licht nich sehn kunn, war ik an de Hand föhrt vun de, de mit mi weeren un keem na Damaskus.
12. Dar weer awer en gottesfürchtige Mann na dat Gesetz, Ananias, de en got Gerücht har bi alle Juden, de dar wahnen dä’n.
13. De keem to mi un trä bi mi un sprok to mi: Saul, leeve Broder, seh up. Un ik seeg em an to desülvige Stunn.