14. He awer sprok: Unse Vaders ehr GOtt hett di verordnet, dat du Sinen Willen erkennen un den Gerechten sehn schast un de Stimm ut Sinen Mund hören. Kap. [9, 15.]
15. Denn du warrst Sin Tüg’ sin to alle Minschen vun dat, wat du sehen un hört hest. Kap. [26, 16.]
16. Un nu, wat tövst du noch? Stah up un lat di döpen un afwaschen dine Sünnen un rop an den HErrn Sinen Namen!
17. Dat gescheeg awer, as ik wedder na Jerusalem kamen un in den Tempel bäden dä, dat ik entrückt war un seeg Em.
18. Do sprok He to mi: Il un mak di flink ut Jerusalem rut, denn se ward dien Tügnis vun Mi nich upnehmen.
19. Un ik sprok: HErr, se weet sülvst, dat ik gefangen nehmen un schlagen dä de, de an Di glovten, in de Scholen hier un dar. Kap. [8, 3.] [9, 2.]
20. Un as Stephanus, Din Tüg’, sin Blot vergaten war, stunn ik ok darbi un har en Wolgefalln an sin Dod un verwahr de ehr Kleder, de em dod maken dä’n. Kap. [7, 57.] [8, 1.]
21. Un He sprok to mi: Gah hen, denn Ik will di wiet mank de Heiden schicken. Kap. [9, 15.] [13, 2.]
22. Se hörten em awer to bet up düt Wort un fungen an to schrien un sproken: Weg mit düssen vun de Eer, denn dat is nich billig, dat he leven schall. Kap. [21, 36.]
23. As se awer schrien un ehr Kleder weg schmeeten un den Stoff in de Luft schmieten dä’n,