24. He lä se en anner Glieknis vör un sprok: Dat Himmelriek is liek en Minsch, de gude Saat up sin Acker sai’t.
25. Do awer de Lüd sleepen, keem sin Fiend un sai’ Unkrut twischen den Weeten un gung weg.
26. Do nu dat Krut wassen un Frucht bringen dä, do funn sik ok dat Unkrut.
27. Do keemen de Knechten to den Husvader un sproken: Herr, hest du nich guden Samen up din Acker sai’t? Woher hett he denn dat Unkrut?
28. He sprok to de: Dat hett de Fiend dahn. Do sproken de Knechten: Schüllt wi hengahn un dat utrieten?
29. He sprok: Nee, darmit ji nich togliek den Weeten mit utriet, wenn ji dat Unkrut utriet.
30. Lat dat beid tosamen wassen bet to de Aarn, un um de Tied vun de Aarn will ik to de Meiers seggen: Sammelt toeerst dat Unkrut tohop un bindt dat in Bündels, dat man dat verbrenn, awer den Weeten sammelt mi in min Schün.
31. En anner Glieknis lä He se vör un sprok: Dat Himmelriek is liek en Sempkorn, dat en Minsch neem un sai’ dat up sin Acker. Mark. [4, 31.] Luk. [13, 19.]
32. Dat is dat lüttste vun alle Saatkorns, wenn dat awer upwaßt, so is dat dat gröttste mank den Kohl un ward en Bom, dat de Vageln unner den Himmel kamt un wahnt unner sin Twiegen.
33. En anner Glieknis redte He to se: Dat Himmelriek is en Suerdeeg liek, den en Fru neem un meng dat mank dree Schepel Mehl, bet dat dat alltosamen suer war. Luk. [13, 21.]