34. All düt redte JEsus dörch Glieknisse to dat Volk, un ahn Glieknisse redte He nich to se. Mark. [4, 33.]
35. Up dat erfüllt war, wat seggt is dörch den Prophet, de dar sprickt: Ik will Min Mund updohn in Glieknisse un will utspreken de Heemlichkeiten vun Anfang vun de Welt. Ps. [78, 2.]
36. Do leet JEsus dat Volk vun Sik un gung to Hus. Un Sin Jünger keemen to Em un sproken: Düd’ uns de Glieknisse vun dat Unkrut up den Acker.
37. He antworte un sprok to se: De Minschensöhn is dat, De den guden Samen sai’t.
38. De Acker is de Welt. De gude Samen sünd de Kinner vun dat Riek. Dat Unkrut sünd de Kinner vun de Bosheit.
39. De Fiend, de se sai’t, is de Düvel. De Aarn is dat Enn vun de Welt. De Meiers sünd de Engeln. Offenb. [14, 15.]
40. So as man nu dat Unkrut utritt un int Füer verbrennt, so ward dat ok an dat Enn vun düsse Welt gahn.
41. De Minschensöhn ward Sin Engeln schicken, un se ward sammeln ut Sin Riek alle Argernisse, un de dar Unrecht doht, Matth. [24, 31.] [49.] [25, 32.]
42. Un ward se in den Füeraben smieten, dar ward wesen Hulen un Tänklappern. Matth. [8, 12.] [22, 14.]
43. Denn ward de Gerechten lüchten as de Sünn in ehrn Vader Sin Riek. Wer Ohrn hett to hörn, de hör. Dan. 12, 3.