44. Awermals is dat Himmelriek liek en verborgen Schatz in den Acker, den en Minsch funn un versteek em un gung hen vör Freuden öwer densülvigen un verkoff Allns, wat he harr, un koff den Acker. Matth. [16, 24.] Phil. [3, 7.]
45. Awermals is dat Himmelriek gliek en Kopmann, de gude Parlen söch.
46. Un do he en köstliche Parl funn, gung he hen un verkoff, wat he harr, un koff desülvige. Spr. 8, 10. 11.
47. Awermals is dat Himmelriek liek en Nett, dat in de See smeten is, womit man alle Slag Fisch fangt.
48. Wenn dat awer vull is, so treckt se dat rut an dat Öwer, sitt un sammelt de guden in en Fatt tosamen, awer de fulen smiet se weg.
49. Also ward dat ok an dat Enn vun de Welt gahn. De Engeln ward utgahn un de Bösen vun de Gerechten scheeden. Matth. [25, 32.] Mark. [12, 27.]
50. Un ward se in den Füeraben smieten, dar ward Hulen un Tänklappern wesen.
51. Un JEsus sprok to se: Hebbt ji dat Allns verstahn? Se sproken: Ja, HErr. Do sprok He:
52. Darum, jede Schriftgelehrte, to dat Himmelriek gelehrt, is liek en Husvader, de ut sin Schatz Nies un Oles hevördriggt.
53. Un dat begeev sik, do JEsus düsse Glieknisse redt harr, gung He weg vun dar.