6. So as denn ok David seggt: Dat de Seligkeit alleen si för den Minschen, weken GOtt torekent de Gerechtigkeit ahn Todohn vun de Warke, indem dat he sprickt:
7. Selig sünd de, weke ehr Missedahten vergeven sünd, un weke ehr Sünden todeckt sünd; Ps. [32, 1.] [2.]
8. Selig is de Mann, den GOtt keen Sünd toreken deiht.
9. Un düsse Seligpriesung, gelt se för de Beschniedung, oder för de Vörhut? Wi möt ja seggen, dat Abraham si sin Glov to Gerechtigkeit rekent.
10. Woans is he em denn torekent? As he in de Beschniedung oder in de Vörhut weer? Ahn Twiefel nich in de Beschniedung, sonnern in de Vörhut.
11. Dat Teken awer vun de Beschniedung kreg he to en Siegel vun de Gerechtigkeit dörch den Gloven, den he noch in de Vörhut har, up dat he war en Vader to alle de de gloven doht in de Vörhut up dat desülvigen ok torekent ward de Gerechtigkeit. 1. Mos. 17, 10.
12. He war ok en Vader vun de Beschniedung, nich alleen vun de, de vun de Beschniedung sünd, sonnern ok vun de, de dar wandelt in de Fotsporen vun den Gloven, weke weer in unsern Vader Abraham as he in de Vörhut weer. Matth. [3, 9.]
13. Denn de Tosag’, dat he de Arv vun de Welt sin schull, is Abraham un sin Samen nich makt dörch dat Gesetz, sonnern dörch de Gerechtigkeit vun den Gloven. 1. Mos. 17, 2. 6.
14. Denn wenn de vun dat Gesetz Arven sünd, so is de Glov nicks un de Tosag’ is ut. Gal. [3, 18.]
15. Sintemal dat Gesetz blot Arger anrichten deiht, denn wo dat Gesetz nich is, dar is ok keen Övertredung. Kap. [3, 20.] [5, 13.] [7, 8.] [10.]