25. Awer in de veerte Nachtwach keem JEsus to se un gung up den See.
26. Un do Em de Jüngers seegen up den See gahn, verfehrn se sik un sproken: Dat is en Spök, un schreegen ut Furcht. Luk. [24, 37.]
27. Awer alsobald sprok JEsus mit se un sä: West nich bang, Ik bün dat, fürcht ju nich.
28. Petrus awer antworte Em un sprok: HErr, büst Du dat, so heet mi to Di kamen up dat Water.
29. Un He sprok: Kumm her! Un Petrus steeg ut dat Schipp un gung up dat Water, dat he to JEsus keem.
30. He seeg awer en starken Wind. Do verfehr he sik un fung an, unnertogahn, schreeg un sprok: HErr, help mi.
31. JEsus awer reck alsobald de Hand ut un fat em an un sprok to em: O du Kleenglövige, warum twiefelst du? Matth. [6, 30.] [8, 26.] Jak. [1, 6.]
32. Un se steegen in dat Schipp, un de Wind war still.
33. De awer in dat Schipp weern, keemen, fulln vör Em dal un sproken: Du büst wahrhaftig GOtt Sin Söhn. Matth. [16, 16.]
34. Un se fahrn röwer un keemen in dat Land Genezareth. Mark. [6, 53.]