15. Up den Abend treden Sin Jüngers to Em un sproken: Düt is en Wüstenie, un de Nacht brickt an: lat dat Volk vun Di, dat se in en Flecken gaht un sik Spies kopt. Joh. [6, 5.]

16. Awer JEsus sprok to se: Dat is nich vun nöden, dat se hengaht; gevt ji se to eten. Luk. [9, 13.]

17. Se sproken: Wi hebbt hier nicks as fief Brode un twee Fisch.

18. Un He sprok: Bringt Mi de her.

19. Un He leet dat Volk sik lagern up dat Gras un neem de fief Brode un de twee Fisch, seeg up to den Himmel un dank un brok se un geev de Brode de Jüngers, un de Jüngers geeven se dat Volk.

20. Un se eeten all un warn satt un sammeln up, wat öwrig blev vun de Brocken, twölf Körv vull. Mark. [6, 42.] [43.] Luk. [9, 17.]

21. De awer eten harrn, de weern bi fiefdusend Mann, ahn Wiewer un Kinner.

22. Un alsobald dreev JEsus Sin Jünger, dat se in dat Schipp steegen un vör Em röwer fahrn, bet dat He dat Volk nun Sik leet. Mark. [6, 45.] Joh. [6, 17.]

23. Un do He dat Volk vun Sik laten harr, steeg He up en Barg alleen, um to beden. Un abends weer He dar alleen.

24. Un dat Schipp weer all merrn up de See un lee Noth vun de Waggen, denn de Wind weer se towedder.