18. Wer darinnen Christus deenen deiht, de is GOtt gefällig un de Minschen angenehm. 1. Thess. [2, 15.]
19. Darum lat uns na dat streven, wat to’n Freden deent, un wat to de Beterung an enanner deent. Kap. [12, 18.] [15, 2.]
20. Min Leeve, terstör nich um de Spies’ willen GOtt Sin Wark. Alle Ding’ sünd twar rein, awer schädlich is Allns för den Minschen, de dat mit Anstot it. v. [15.] Apost. [10, 15.] Matth. [15, 11.]
21. Dat is beter, du itst keen Fleesch un drinkst keen Wien, oder sonst wat, woran sik din Bröder en Anstot neemt oder in Swachheit fallt. 1. Cor. [8, 13.]
22. Hest du den Gloven, so hef em bi di sülvst vör GOtt. Selig is, de sik sülvst keen Geweten makt in dat, wat he vör recht hollt. 1. Joh. [3, 21.]
23. Wer awer daröwer twiefelt un doch eten deiht, de is verdammt, denn dat geschüt nich ut den Gloven. Wat awer nich ut den Gloven geschehn deiht, dat is Sünn. Tit. [1, 15.] Ebr. [11, 6.]
Dat 15. Kapitel.
1. Wi awer, de wi stark sünd, schüllt de Swachen ehr Gebreklichkeit dregen un nich Wolgefalln an uns sülvst hebben. Kap. [14, 1.] 1. Cor. [9, 22.] Gal. [6, 1.]
2. Jedereen mank uns schall sik awer so stellen, dat he sin Neegsten gefallen deiht to dat Gude un to de Beterung. 1. Cor. [9, 19.] Kap. 10, 24. 33.
3. Denn Christus harr ok keen Wolgefalln an sik sülvst, sonnern as dar schreven steiht: De Schimp vun de, de di schimpen doht, is öwer mi fulln. Ps. [69, 10.] Jes. 53, 4.