6. Wovun wi awer reden doht, dat is dennoch Klokheit bi de Vullkamen; nich en Klokheit vun düsse Welt, ok nich vun düsse Welt ehr Böwersten, weke vergaht;
7. Sonnern wi red vun GOtt Sin heemlich, verborgen Klokheit, weke GOtt vörher bestimmt hett vör de Welt, to uns’ Herrlichkeit, Ps. [51, 8.] Röm. [16, 25.]
8. Weke keen vun düsse Welt ehr Böwersten kennen lehrt hett, denn wo se de kennen lehrt harrn, harrn se den HErrn vun de Herrlichkeit nich krüzigt; Ps. [24, 8.] [9.] Apost. [3, 15.]
9. Sonnern, as schreven steiht: Dat keen Oog sehn hett un keen Ohr hört hett un in keen Minsch sin Hart kamen is, dat hett GOtt torecht makt för de, de Em leef hebbt. Jes. 64, 4.
10. Uns awer hett GOtt dat apenbart dörch Sin GEist. Denn de GEist forscht all Ding’ ut, ok de Gottheit ehr Deepen. Matth. [13, 11.]
11. Denn weke Minsch weet, wat in den Minschen is, ahn den Minschen sin Geist, de in em is? Also weet ok Nüms, wat in GOtt is, ahn GOtt Sin GEist.
12. Wi awer hebbt nich kregen den Geist vun de Welt, sonnern den GEist ut GOtt, dat wi weten künnt, wat uns vun GOtt geven is.
13. Wat wi ok reden doht, nich mit Wör’, weke minschliche Klokheit lehrn kann, sonnern mit Wör’, de de heilige GEist lehrn deiht, un richt geistliche Saken geistlich.
14. De natürliche Minsch awer begript nicks vun GOtt Sin GEist, dat is em en Dohrheit un he kann dat nich begriepen, denn dat mutt geistlich richt’ sien. Röm. [8, 7.]