17. Wenn Jemand GOtt Sin Tempel verdarven deiht, den ward GOtt verdarven, denn GOtt Sin Tempel is hillig, dat sünd ji.
18. Nüms bedreeg sik sülvst. Wokeen mank ju sik klok to sien dünkt, lat den en Narr warrn in düsse Welt, up dat he klok ward. Spr. 3, 5. 7. Jes. 5, 21. Jak. [1, 22.]
19. Denn düsse Welt ehr Klokheit is Dohrheit vör GOtt, denn dat steiht schreven: De Kloken, krigt He in ehr Klokheit tofaten! Hiob. 5, 12. 13.
20. Un up en anner Stä: De HErr kennt de Kloken ehr Gedanken, dat se Nicks sünd. Ps. [94, 11.]
21. Darum sprek Nüms vun en Minsch grot. Dat is Allns för ju:
22. Lat dat Paulus sien oder Apollo, Kephas oder de Welt, lat dat Leven oder Dod sien, dat Gegenwärtige oder dat Tokamende: Allns is för ju!
23. Ji awer hört Christus, Christus awer hört GOtt to. Kap. [11, 3.]
Dat 4. Kapitel.
1. Darför lat Jedereen uns holn, nämlich för Christus Sin Deeners, un Husholers öwer Sine Geheemnisse. Matth. [16, 19.] Kol. [1, 25.]
2. Nu söcht man nich mehr an de Husholers, as dat se tru funnen ward. Luk. [12, 42.]