24. Dankte un brok dat, un sprok: Nehmt, eet, dat is min Lief, de för ju braken ward, dat doht to Min Gedächtnis.
25. Dessülvigen glieken ok den Kelch na dat Abendmahl un sprok: Düsse Kelch is dat nie Testament in Min Blod, dat doht, so oft ji dat drinkt, to min Gedächtnis.
26. Denn so oft wi vun düt Brod eten un vun düssen Kelch drinken doht, schüllt ji den HErrn Sin Dod verkündigen, bet dat He kamen deiht. Matth. [25, 13.] [26, 64.] Joh. [14, 3.]
27. Wokeen nu unwürdig vun düt Brod eten un vun den HErrn Sin Kelch drinken deiht, de is schuldig an den HErrn Sin Lief un Blod. Kap. [10, 21.] Ebr. [6, 6.]
28. De Minsch awer pröv sik sülvst, un denn eet he vun düt Brod un drink vun düssen Kelch. 2. Cor. [13, 5.] Gal. [6, 4.]
29. Denn wokeen unwürdig eten un drinken deiht, de itt un drinkt sik sülvst dat Gericht, darmit, dat he den HErrn Sin Lief nich unnerscheeden deiht.
30. Darum sünd ok so veel Swache un Kranke mank ju un en gud Deel slöpt.
31. Denn wenn wi uns sülvst richten dän, so ward wi nich richt. Ps. [32, 5.]
32. Wenn wi awer richt ward, so ward wi vun den HErrn tüchtigt, up dat wi nich sammt de Welt verdammt ward. Weish. 12, 22. Ebr. [12, 5.] [6.]
33. Darum, min leeve Bröder, wenn ji tosamen kamt to eten, so tövt up enanner.