27. Se sprok: Ja, HErr, doch eet de lüttjen Hunn’ vun de Kromen, de vun ehr Herrn ehr Dischen fallt.
28. Do antworte JEsus un sprok to ehr: O, Fru, din Glov is grot, di gescheh, as du wullt. Un ehr Dochter war gesund to desülvige Stunn. Matth. [8, 10.] [13.]
29. Un JEsus gung vun dar wieder un keem an den galiläischen See un gung up en Barg un sett Sik dal. Mark. [7, 31.]
30. Un veel Volk keem to Em, de harrn mit sik Lahme, Blinde, Stumme, Kröpels un veele annere un smeten se JEsus vör de Föt, un He mak se gesund. Matth. [11, 5.] [21, 14.] Jes. 35, 5. Luk. [7, 22.]
31. Dat sik dat Volk wunner, as se seegen, dat de Stummen spreken dän, de Kröpels gesund warn, de Lahmen gungen, de Blinden sehn dän, un priesen den GOtt Israels.
32. Un JEsus reep Sin Jüngers to Sik un sprok: Mi jammert dat Volk, denn se sünd nu wull dree Dag’ bi Mi bleven un hebbt Nicks to eten, un Ik will se nich hungrig vun Mi laten, up dat se nich up den Weg versmachten doht. Mark. [8, 1.] Matth. [20, 34.]
33. Do sproken Sin Jüngers to Em: Wo künnt wi hier so veel Brod herkriegen in de Wüstenie, dat wi so veel Volk satt makt?
34. Un JEsus sprok to se: Wa veel Brode hebbt ji? Se sproken: Söven, un en beten Fisch.
35. Un He leet dat Volk sik up de Eer henleggen,
36. Un neem de söven Brode un de Fisch, dankte, brok se un geev se Sin Jüngers, un de Jüngers geeven se dat Volk. Mark. [8, 6.]