1. Strevt na de Leev. Beflietigt ju up de geistlichen Gaven, am meisten awer, dat ji weissagen künnt. Kap. [12, 31.] [12, 10.]
2. Denn de mit de Tung reden deiht, de red nich to de Minschen, sonnern to GOtt, denn Nüms hört em to, in den GEist awer red he de Geheemnisse.
3. Wokeen awer weissagen deiht, de red de Minschen to Beterung un to Ermahnung un to Tröstung.
4. Wokeen mit Tungen reden deiht, de betert sik sülvst, wokeen awer weissagen deiht, de betert de Gemeen.
5. Ik wull, dat ji All mit Tungen reden kunn’n, awer veelmehr, dat ji weissagen dän. Denn de weissagen deiht is gröter, as de, de mit Tungen reden deiht, dat much denn sien, he legg dat ok ut, dat de Gemeen darvun betert ward. 4. Mos. 11, 29.
6. Nu awer, leeve Bröder, wenn ik to ju kamen un mit Tungen reden dä, wat weer ju dat nütz, wenn ik nich mit ju spreken dä, entweder dörch Apenbarung, oder dörch Wetenschap, oder dörch Prophezeihung, oder dörch de Lehr? Kap. [12, 8.]
7. Verhollt sik dat doch ebenso mit de Ding’, de en Ton vun sik geft un doch nich lebendig sünd, dat mag en Flöt oder en Harp sien? Wenn se nich unnerscheedliche Tön vun sik geft, wa könnt wi weeten, wat flötet oder harpt is?
8. Un wenn de Basun en undütlichen Ton vun sik gift, wokeen will sik to den Kampf fardig maken? 4. Mos. 10, 9.
9. So ok ji, wenn ji mit Tungen reden doht, so ji nich en dütlich Red vun ju geft, wo kann man weten, wat spraken is? Denn ward ji in den Wind reden.
10. Twar sünd dar mancherlei Stimmen in de Welt, un doch is keen darvun undütlich.