9. Ja, wi harrn uns sogar sülvst dat Dodesordeel spraken. Dat gescheeg awer darum, dat wi uns’ Vertruen nich up uns sülvst setten dän, sonnern up den GOtt, de de Doden upweckt,
10. Weke uns vun son Dod erlöst hett un noch däglich erlösen deiht un wi höpt up Em, He ward uns ok in Tokunft erlösen. 2. Tim. [4, 18.]
11. Dörch de Hülp vun ju Gebede för uns, up dat öwer uns, för de Gav, de uns geven is, dörch veele Personen veel Dank seggt ward.
12. Denn uns’ Ehr is de, nämlich, dat Tügnis vun uns’ Geweten, dat wi in Eenfoltigkeit un göttliche Gerechtigkeit, nich in fleeschliche Klokheit, sonnern in GOtt Sin Gnad up de Welt wandelt hebbt, besonners awer bi ju. Ebr. [13, 18.] Matth. [10, 16.]
13. Denn wi schrievt ju Nicks anners as wat ji sülvst lest un recht finnen doht. Ik höp awer, ji ward uns ok bet an dat End as son finnen, wi ji uns ton Deel funnen hebbt.
14. Denn wi sünd ju Ehr, ebenso as ok ji uns’ Ehr up den HErrn JEsus Sin Dag sünd. Kap. [5, 12.]
15. Un in son Toversicht dach ik dat letzte Mal na ju hen to kamen, up dat ji noch eenmal en Woldaht kriegen doht,
16. Un ik dörch ju Stadt na Macedonien reisen dä un wedder ut Macedonien na ju hen keem un dat ji mi na Judäa henbringen dän.
17. Bün ik awer lichtfardig west, as ik mi vörnehmen dä, all düt to dohn? Oder sünd min Ansläg fleeschlich? Up keenen Fall, sonnern bi mi is Ja Ja, un Nee is Nee.
18. Awer GOtt is tru, dat uns’ Wort an ju nich Ja un Nee west is. 1. Cor. [1, 9.]