5. Nich dat wi düchtig sünd vun uns sülvst wat to denken, as ut uns sülvst, sonnern dat wi düchtig sünd, is vun GOtt. Kap. [2, 16.]
6. Weke ok uns düchtig makt hett, dat Amt to föhrn vun dat nie Testament, nich vun den Bokstaven, sonnern vun den GEist. Denn de Bokstav sleiht dod, awer de GEist makt lebendig. Joh. [6, 63.]
7. Wenn nu awer dat Amt, dat dörch de Bokstaven dod makt un in de Steen ingravt is, Klarheit harr, so dat de Kinner Israel nich Moses sin Angesicht ansehn kunnen wegen de Klarheit vun sin Angesicht, de doch uphörn deiht; 2. Mos. 34, 30.
8. Wa veel mehr Klarheit mutt doch dat Amt hebben, dat den GEist geven deiht! Gal. [3, 14.]
9. Denn wenn dat Amt, dat de Verdammnis predigen deiht, Klarheit hett, wa veel mehr mutt dat Amt, dat de Gerechtigkeit predigt, unutspreklich Klarheit hebben! Röm. [1, 17.] [3, 21.]
10. Denn ok dat Deel, dat verklärt weer, is nich för Klarheit to achten gegen düsse unutsprekliche Klarheit.
11. Denn wenn dat Klarheit harr, dat dar uphörn deiht, wa veel mehr ward dat Klarheit hebben, dat blift.
12. Wiel wi nu son Hoffnung hebbt, gaht wi mit grote Friemoth to Wark, v. [4.] Eph. [6, 19.]
13. Un doht nich as Moses, de de Dek för sin Angesicht hung, dat de Kinner Israel nich ansehn schulln dat End vun dat, de vergeiht; 2. Mos. 34, 33. 35.
14. Sonnern ehr Sinn’ sünd verstockt. Denn bet up den hütigen Dag blift desülvige Dek unupdeckt öwer dat ole Testament, wenn se dat lest, weke nu in Christus wegtrocken ward. Jes. 6, 10.