13. Harr ik keen Ruh in min Geist, as ik Titus, min Broder, nich dar finnen dä, sonnern ik nehm Afscheed vun se un trock na Macedonien.
14. Awer GOtt si Dank, de uns alltied den Sieg gift in Christus un apenbart öwerall den Geruch vun sin Erkenntnis dörch uns.
15. Denn wi sünd vör GOtt en gude Geruch mank de, de selig ward un mank de, de verlarn gaht.
16. För düsse en Geruch vun den Dod to den Dod, för de annern awer en Geruch vun dat Leven to dat Leven. Un wokeen döcht darto? Kap. [3, 5.] [6.]
17. Denn wi sünd nich as weke vun de, de GOtt Sin Wort verfälschen doht, sonnern as ut Klarheit un as ut GOtt, vör GOtt, red wi in Christus.
Dat 3. Kapitel.
1. Fangt wi denn all wedder an, vun uns grot to spreken? Oder brukt wi as weke, Empfehlungsbrev an ju oder Empfehlungsbrev vun ju? Kap. [5, 12.]
2. Ji sünd unse Breef in uns’ Hart schreven, de erkennt un lest ward vun alle Minschen.
3. De ji apenbar warn sünd, dat ji en Breef vun Christus sünd, dörch uns’ Predigtamt fardig makt un vun uns schreven, nich mit Black, sonnern mit den lebendigen GOtt Sin GEist, nich up stenern Tafeln, sonnern in de fleeschigen Tafeln vun dat Hart. Jer. 31, 33.
4. Son Vertruen awer hebbt wi to GOtt, dörch Christus. Joh. [14, 6.]