15. Denn all düt geschüt wegen ju, up dat de unutsprekliche Gnad dörch dat Dankseggen vun Veele GOtt rieklich priesen deiht. Röm. [5, 15.]
16. Darum ward wi nich möd, sonnern wenn ok uns’ utwendig Minsch vergahn deiht, so ward doch de inwendige vun Dag to Dag verniet. 1. Pet. [4, 1.] Eph. [3, 16.]
17. Denn unse Bedröfnis, de vergänglich un licht is, schafft en ewige un öwer alle Maten wichtige Herrlichkeit, Röm. [8, 18.]
18. För uns, de wi nich seht up dat Sichtbare, sonnern up dat Unsichtbare. Denn wat sichtbar is, is vergänglich, wat awer unsichtbar is, dat is ewig. Röm. [8, 24.] [25.]
Dat 5. Kapitel.
1. Wi weet awer, wenn uns’ irdische Hus, düsse Hütt afbraken ward, dat wi en Bu hebbt, vun GOtt upbut, en Hus, nich mit Hann makt, dat ewig is in den Himmel. Hiob. 4, 19. 2. Pet. [1, 13.] [14.] Joh. [14, 2.]
2. Denn in düsse Hütt lengt wi na uns’ Hüsen, de vun den Himmel is un uns verlangt, darmit öwerkled to warrn. Röm. [8, 23.]
3. Vörutgesett nämlich, dat wi all hier bekleed un nich nakt befunnen ward.
4. Denn so lang wi in de Hütt sünd, lengt wi un sünd beswert, wiel wi leever nich uttrocken warn wulln, sonnern öwerkleed warrn, up dat, wat starvlich is, vun dat Leven versluckt ward. Weish. 9, 15. 1. Cor. [15, 53.]
5. De awer to datsülvige uns fardig makt hett, dat is GOtt, de uns dat Handgeld, den GEist geven hett. Kap. [1, 22.] Röm. [8, 16.] [23.] Eph. [1, 13.] [14.]