16. Do antworte Simon Petrus un sprok: Du büst Christus, den lebendigen GOtt Sin Söhn. Mark. [8, 29.] Joh. [1, 49.] [6, 69.]
17. Un JEsus antworte un sprok to em: Selig büst du, Simon, Jonas Söhn; denn Fleesch un Blod hett di dat nich apenbart, sonnern Min Vader in den Himmel. 1. Cor. [2, 10.] Gal. [1, 16.]
18. Un ik segg di ok: Du büst Petrus, un up düssen Fels will Ik Min Gemeen buen, un de Porten vun de Höll schüllt se nich to nichte maken. Joh. [1, 42.]
19. Un Ik will di de Slötel to dat Himmelriek geven. All, wat du up de Eer tosamen binnen warrst, schall ok in den Himmel tosamen bunnen wesen, un all, wat du up de Eer los maken warrst, schall ok in den Himmel los wesen. Matth. [18, 18.]
20. Do verbo He Sin Jüngers, dat se nüms seggen schulln, dat He JEsus, de Christ, weer. Matth. [17, 9.]
21. Vun de Tied an fung JEsus an un wies Sin Jüngers, wa He müß na Jerusalem gahn un veel lieden vun de Öldsten un Hohepresters un Schriftgelehrten un dod makt warrn un an den drüdden Dag wedder upstahn. Matth. [17, 22.]
22. Un Petrus neem Em to sik, fahr Em an un sprok: HErr, schon Di Sülvst, lat Di so wat nich wedderfahrn.
23. Awer He wenn Sik um un sprok to Petrus: Mak di vun Mi, Satan, du büst Mi towedder, denn du meenst nich, wat göttlich, sonnern wat minschlich is. 2. Sam. 19, 22. Mark. [8, 33.]
24. Do sprok JEsus to Sin Jüngers: Will Mi Jemand nafolgen, de mutt sik sülvst upgeven un sin Krüz up sik nehmen un Mi nafolgen. Matth. [10, 38.] Mark. [8, 34.] Luk. [9, 23.]
25. Denn wer sin Leven beholn will, de schall dat verleern; wer awer sin Leven verlüst Minetwegen, de schall dat finnen. Luk. [17, 33.]