26. Wat hülp dat den Minschen, wenn he de ganze Welt gewunn un neem doch Schaden an sin Seel? Oder wat kann de Minsch geven, dat he sin Seel wedder inlöst? Mark. [8, 36.] Luk. [9, 25.] Ps. [49, 9.]
27. Denn dat ward so togahn, dat de Minschensöhn kummt in Sin Vader Sin Herrlichkeit mit Sin Engeln, un denn ward He Jedereen geven na sin Warke. Matth. [25, 31.] Röm. [2, 6.]
28. Wahrlich, Ik segg ju: Hier staht weke, de den Dod nich smecken ward, bet dat se den Minschensöhn kamen seht in Sin Riek. Mark. [9, 1.] Luk. [9, 27.]
Dat 17. Kapitel.
1. Un söß Dag’ naher neem JEsus to Sik Petrus, Jakobus un Johannes, sin Broder, un föhr se afsieden up en hogen Barg. Mark. [9, 2.]
2. Un war verklärt vör se, un Sin Gesicht lüch as de Sünn, un Sin Kleder war witt as en Licht. Joh. [1, 14.] 2. Pet. [1, 16.] [17.]
3. Un süh, do seegen se Moses un Elias, de reden mit Em. Luk. [9, 31.]
4. Petrus awer antworte un sprok to JEsus: HErr, hier is gut wesen; wenn Du wullt, so lat uns hier dree Hütten maken, een för Di, een för Moses, een för Elias.
5. As he noch so spreken dä, süh, do öwerschatt se en helle Wolk. Un süh, en Stimm ut de Wolk sprok: Düt is Min leeve Söhn, an Den Ik en Wolgefalln hef, Den schüllt ji hörn. Matth. [3, 17.] 2. Pet. [1, 17.]
6. As de Jüngers dat hörn dän, fulln se dal up ehr Gesicht un verfehrn sik gewaltig.